Den Boer pakt koppositie tijdens opmerkelijke eerste speelronde seizoen '26- '27

In speelronde één van Schaakvereniging Zierikzee werd titelverdediger Aloys Kersten direct op remise gehouden door de nummer vier van vorig seizoen, Martin Both. De nummers twee en drie van vorig seizoen, Jeroen van Straten en Sjaak Spiegels, speelden beiden niet mee waardoor Kersten en Both aan elkaar werden gekoppeld. Verder wisten ook Marnix den Boer, tevens de nieuwe lijstaanvoerder, Jac Weeland, Peter de Vrieze, Fokko Baakman, Frans Nijman, Pieter-Jan van Strien en Dick Doeswijk hun seizoensopener te winnen. En het werd een opmerkelijke avond. Van een ware schaakremontada, via kolderieke blunders en misrekeningen naar 'het maar gewoon laten gebeuren'.

Wij doen ook mee aan Rabo Clubsupport!
Steun ons en breng een van je stemmen uit op SV Zierikzee
Alvast bedankt!

Aloys Kersten – Martin Both ½ - ½

In de eerste ronde van de nieuwe competitie speelde de kampioen van vorig jaar, Kersten, met wit tegen de nummer 4 van vorig seizoen, Both, met zwart. Beide spelers hadden zich voorbereid op een andere tegenstander, maar omdat Spiegels niet meespeelde deze ronde konden de voorbereidingen de prullenbak in. Zoals gebruikelijk opende wit met e4, zwart reageerde daarop met de Pirc-verdediging. Alles ging redelijk volgens theorie en zwart bereidde de doorstoot f7-f5 voor, wit probeerde dat te verhinderen met g2-g4. zwart zette toch door, maar het was juist wit die het meest profiteerde van het openen van de koningsvleugel, waar beider koningen zich ook bevonden. Met h7-h6 probeerde zwart te voorkomen dat wit via het veld g5 de zwarte koningsstelling zou binnenkomen. Dat kostte hem echter wel een pion, want de pion op h6 was niet houdbaar. Er volgde een afruil van loper en dame.

Vervolgens kwam wit met twee torens op de zevende lijn. Zwart had met een tussenzet van zijn paard de stelling helemaal open kunnen gooien, waardoor hij met zijn twee torens de witte koning kon bedreigen en eeuwig schaak waarschijnlijk was. In plaats daarvan koos hij voor de afruil van alle torens. Het ontstane paardeneindspel met een vrijpion extra voor wit, was duidelijk in het voordeel van wit. Zwart probeerde via de opmars van zijn pionnen op de damevleugel nog wat tegenspel te genereren. Wit had dat kunnen weerleggen, maar ging in de fout. Zwart kreeg daardoor een vrijpion op de a-lijn. Wit kreeg twee vrijpionnen op de f- en h-lijn. Maar zijn paard was gebonden aan de vrijpion van zwart op de a-lijn en kon daardoor de opmars van de f- en h-pion niet ondersteunen. Op de 51^ste zet was dan ook de remise een feit.

Martin Krijger – Efraïm Pronk ½ - ½

Krijger, die de partij met wit mocht aftrappen, koos voor een e4-opening, namelijk de Weense opening. In deze variant koos hij ervoor zijn dame snel het spel in te brengen naar het veld g4. Nadat Pronk, met zwart, de dame terugstuurt naar haar startveld, ontwikkelen beide spelers verder, waarna wit zwart twee dubbelpionnen gaf. Echter gaf dit zwart ook twee halfopen lijnen op de f- en a-lijn. Vooral die halfopen f-lijn zou zwart proberen te gebruiken in zijn aanval tegen de gerokeerde koning van wit. Na zeventien zetten hadden beide spelers nog twee torens en een dame en allebei nog acht pionnen. Beide spelers besloten een aanval te beginnen: wit op de damevleugel en zwart op de koningsvleugel.

Pronk (rechts) liet Krijger (links) na een misrekening als eerst promoveren. Dat koste hem misschien wel de winst...

Wanneer zwart twee pionnen op de vierde rij krijgt, komt er een keerpunt in de partij. Zwart besluit zijn aanval door te zetten, terwijl wit met zijn dame probeert binnen te dringen in de stelling van zwart. De aanval van zwart blijkt gevaarlijker en de koningstelling van wit wordt opengebroken. Op zet dertig dacht zwart lang na. Hij twijfelt tussen Dg6 en Tg1+. Hij kiest uiteindelijk verkeerd voor de torenzet, maar houdt nog steeds een winnend voordeel. Na heel wat schaakjes (elf achtereenvolgende) zal hij afwikkelen naar een winnend eindspel. Dit eindspel bleef winnend tot aan zet vijftig, waar zwart de fout in gaat door niet het logische Tf1 te spelen, maar Tf4. Hierdoor verliest hij een tempo richting zijn eigen promotie en zal wit als eerste promoveren. Wit weet zelfs nog een toren van zwart te winnen, maar eeuwig schaak is onvermijdelijk.

Marnix den Boer – Erik de Vrieze 1 – 0

Den Boer bediende zich met wit van het Damegambiet, en dat had De Vrieze, met zwart, zijn tegenstander tegen hem nog niet eerder zien doen, dus wat te verwachten? Zwart antwoorde met de Slavische verdediging. Een rustige openingsfase volgde waarin beide schakers hun stukken ontwikkelden maar wit zijn tegenstander wel opzadelde met een dubbelpion. Zwart vond het aanvankelijk prima want kreeg hiermee het loperpaar. Zwart wilde zijn loperpaar zo graag behouden dat hij iedere ruil voor vijandelijke paarden uit de weg ging. En deze voorzichtigheid kwam hem duur te staan. Vooral de keuze om de zwartveldige loper niet te ruilen voor het witte paard op g3 bleek een kollossale misrekening. Dat paard ging naar f5 en sloeg op h6 met schaak. Omdat wit een dame-loper batterij in gereedheid had staan gericht op h7 was mat niet te voorkomen. En het bizarre was misschien nog wel dat zwart het gewoon in de gaten had maar niet in greep. Tsja dan wordt het een moeziaam seizoen. Of was dit voor zwart alvast de bananenschil die ieder seizoen wel ergens ligt? Voor wit een mooi cadeau, want hij is tevens lijstaanvoerder.

Jac Weeland – Ernst van de Beek 1 – 0

In het openingsduel tussen Weeland, met wit, en Van de Beek, met zwart, troffen beide spelers een plezierige tegenstander. De partij tussen beide schakers is er een van gelijkwaardige spelers die beiden houden van scherp spel. Dat resulteert bij vlagen in heel mooi spel, maar net zo vaak in een foutenfestival. Zwart opende met het voor wit bekende Scandinavisch, maar met een variant die wellicht minder goed bekend was. Zwart loerde op een aanval op de damevleugel maar zag een eenvoudige verdediging van wit over het hoofd en bracht zichzelf daarmee lelijk in de problemen.

Wel remise? Geen remise? Het werd alles.... of niks...

Wit trok op de koningsvleugel ten aanval en bood een zeer giftig paard aan die door zwart wijselijk genegeerd werd. In het middenspel probeerde wit zijn overwicht op de koningsvleugel uit te buiten en zwart zich uit de nesten te werken. Hiervoor moest hij zijn beide mineure stukken op de damesvleugel ontwikkelen, wat geen sinecure was. Zwart maakte het zichzelf nog veel moeilijker toen hij een gratis stuk – nu niet giftig – van wit gewoon over het hoofd zag. In het vervolg wist zwart de positie enigszins recht te trekken, en na het aanbieden van een dameruil volgde ook een aanbod voor remise. Wit sloeg dit af en gaf direct daarna zijn enige pion voorsprong op.

Weeland verovert na al een dame geslagen te hebben via dit schaak nog een toren waarna Van de Beek op gaf.

Nu was het wit zijn beurt om remise aan te bieden, maar zwart – die nog vijfentwintig minuten meer op de klok had dan wit – voelde dat er nog wat te halen viel. Er bleek ook nog wat te halen, maar niet voor zwart, die in het eindspel veel te nonchalant probeerde iets te forceren. Wit speelde secuurder en dwong zwart een dame te ruilen tegen toren en loper. In de opvolging kon wit nog een extra toren winnen waarna zwart opgaf.

Mark van Rooten – Peter de Vrieze 0 – 1

Het was weer wennen, de start van het nieuwe seizoen, met meerdere foutjes in de partij van Van Rooten (wit) tegen De Vrieze (zwart). Door een verkeerde dame zet van zwart kon wit met zijn loper diep in de stelling van zwart komen en de zwarte toren aanvallen. Met paard b6 waren er meerdere mogelijkheden maar wit koos ervoor om de toren tegen de loper te slaan met ook nog een paardruil. Dit was het minst schadelijke voor zwart. Later in de partij kreeg zwart een paard in de schoot geworpen door een vervelende penning op de dame, dit als gevolg van dat zwart een mat aanval had op g2. Zwart gaf direct daarna een loper weg, maar kon ook een toren tegen een loper slaan. Vervolgens deden zwart en wit verkeerde pion zetten waarna de anticlimax kwam doordat wit ineens zijn toren weg gaf en toen ook gelijk opgaf.

Het vloog wat winstkansen betreft over en weer...

Fokko Baakman – Paul Greefhorst 1 – 0

Baakman, met wit, en Greefhorst, met zwart, hadden moeite met het afscheid nemen van de zomercompetitie gezien het tempo waarin werd gespeeld. Het ging allemaal erg snel. Na een paar minuten en zes zetten waren er door afruil een paard en de dames van het bord. Zwart hield er een dubbel pion in het centrum aan over. Er werd tegenovergesteld gerokeerd, wat doorgaans leidt tot scherpe partijen. Zwart rokeerde lang en wit kort. Dit was niet goed want wit gaf de d-lijn cadeau aan zwart. Dit gaf wit het probleem dat hij zijn paard niet kon gebruiken en ook zijn toren werd geblokkeerd. Zwart ging in de aanval op de koning. Wit kreeg daardoor de mogelijkheid om met zijn andere toren een gedwongen toren ruil te forceren. Zijn paard kon nu weg en de toren kwam ook in het spel. De partij keerde hierdoor en wit kreeg de overhand. Door een paardvork verloor zwart zijn loper. Met een stuk en een pion meer zag zwart er geen heil meer in en gaf op. Het was een partij die slechts drie kwartier duurde en éénenveertig zetten telde en daardoor meer leek op een zomeravond competitie partij dan de start van de club competitie.

Dick Doeswijk won van Piet van der Schee.

Pieter-Jan van Strien (rechts) beleefde een ware remontada. Arjan Bom (links) stond een stuk voor maar liet Van Strien helemaal terug komen uit geslagen positie.